Friday, April 24, 2009
เวลาผ่านไป กว่า 1 เดือน
เดือนที่ผมต้องอยู่กับความอดทน
อดทนต่อความคิดของตัวเอง
อดทนต่อการกระทำของเธอ
อดทนที่คิดมาก
แล้วเราก็คิดถึงเรื่องราวของเค้ามาก
อาจจะมากเกินความเป็นจริงด้วยซ้ำไป
แต่... ทุกครั้งที่พยายามไม่คิดมากเกินเลย
เธอก็มักจะมีเรื่องให้เราได้จับผิดเธอได้อยู่เรื่อยๆ
อดทนต่อการกระทำ... เธอจะไปกินข้าวกับใคร เธอจะคุยกับใคร
เธอจะดูหนังกับใคร ตามสบายนะ ผมไม่เคยว่า
และ เธอก็บอกว่าถ้าอดทนไม่ได้ ก็ไม่ต้องอดทน
My dear, ถ้าเธอคิดว่าเธอเลว เธอคิดผิด
ผมต่างหากที่เลว ทำตัวโง่ๆ ให้เธอเบื่อได้
My dear, ตามสบายเถิด ไม่ว่าเธอจะทำอะไร
ขอให้มันเป็นแค่มื้อข้าวมื้อนึง ที่ไม่ลงเอยที่อื่น
ขอให้เป็นการคุย เพียงเพื่อทำให้เธอรู้สึกสนุกสนาน อย่าสานต่อ
ขอให้เป็นหนังที่เธอดูแล้วมีความสุข ลืมเวลาที่ทุกข์
แล้วอย่าจับมือกัน อย่าโอบกอดกัน
ถึงแม้ว่าวันนี้... จะมีเรื่องราวมากมายที่ผมได้รับรู้ จากการจับผิด
การกระทำที่เลวทรามของผม ทำไมผมถึงไม่เชื่อใจ ทำไมผมถึงต้องจับผิด
และ เรื่องราวเหล่านั้นที่ผมรับรู้มา ไม่เคยสร้างความสบายใจให้ผมเลย
วันนี้ ผมต้องร้องไห้ เหมือนกับ หลายๆ วันที่ผ่านมา
ถึงผมจะเป็นผู้ชาย
แต่ผมก็เป็นคน ผมก็มีความรู้สึก ไม่ต่างไปจากเธอ
คำถามไม่ได้อยู่ที่ว่า..
"ผมจะอดทนได้มั้ย?"
แต่คำถามมันอยู่ที่ว่า
" รักของเรามีอยู่จริงมั้ย? "
" หลังจากนี้ ทุกอย่างมันจะจบลงอย่างคลี่คลายหรือเปล่า "
" เราจะเป็นยังไงต่อไป "
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ความเบื่อ คืออารมณ์ ไม่สนับสนุนให้ ทุกคนเลิกรากันเพราะเบื่อ
เพราะอารมณ์คือสิ่งที่เกิดขึ้น เพียงแค่วูบเดียว....
และ ความเบื่อก็ไม่ใช่ "เข้ากันไม่ได้" ข้ออ้าง 108 มักจะมาเมื่อใครจะไป
ที่มา
Labels: Articles

0 comments:
Post a Comment