Wednesday, April 29, 2009
เรื่องผิดพลาดเล็กๆน้อยที่คิดไว้ มักจะเป็นความผิดใหญ่โตที่เรามักจะทำผิดไปโดยไม่ได้คาดคิดเสมอ
จากคนที่ใจร้อนมาก ขี้หงุดหงิด ขี้โวยวาย
ต้องกลายมาเป็นคนใจเย็น ต้องอดทน แล้วก็ไม่วู่วาม ...มันยากนะ
หลายครั้งที่อยากจะตะโกนเสียงดังๆระบายความเครียดออกไป...ก็ไม่ได้
ทุกครั้งที่ต้องเย็น...เก็บมันเอาไว้
ทุกครั้งที่ต้องเงียบ...เก็บมันเอาไว้
กลายเป็นความร้อนอยู่ข้างในตัวเองที่แสดงออกมาไม่ได้เหมือนแต่ก่อน
..และคราวนี้
ไม่มีใครพร้อมจะให้อภัยกับความผิดนั้น
ไม่มีใครที่อาจจะทนความผิดนั้นได้และปล่อยให้มันหายไป
เพราะความผิดพลาดคงไม่อาจให้อภัย หากคนกระทำยังไม่รู้สึกถึงความผิด..
กี่ครั้งในชีวิต ที่น้ำตาต้องไหล เพราะยอมทนให้คนที่เรารักเป็นได้ทุกอย่างที่เค้าต้องการ
กี่ครั้งในชีวิต ที่ต้องร้องไห้ เพราะการอดทนในอนาคตที่ไม่เคยจะดีขึ้นมาสักครั้ง
...และอีกกี่ครั้งในชีวิต ที่ต้องเสียน้ำตา เพราะรู้ว่า สิ่งที่เราต้องเจ็บนั้น มันเกิดขึ้นเพราะตัวเราเอง...
แต่ถึงมันจะยากแค่ไหน เราก็ต้องทำ เราก็ต้องเปลี่ยนแปลง
เพราะสิ่งดีๆที่มันจะเกิดขึ้นถ้าเราทำได้ รออยู่ข้างหน้าแล้ว...
...อย่าลอยหายไปไหน ....อย่าเพิ่งวิ่งหนีไปไกล ผมกลัวเหลือเกิน
ภาพที่มันเคยเกิดขึ้นกลับมาหลอนวนเวียนภายในใจอยู่เสมอ
แผ่นหลังของใครบางคนที่ต้องจากไปเพราะเรื่องควายๆของผม
ทุกความผิดที่เกิดขึ้น... นอกจากความรู้สึกผิดนั้น จะคงอยู่กับผมแล้ว
ผมกลัวเหลือเกิน...
กลัวที่จะต้องวิ่งตามไกลๆ กลัวที่เงาๆนั้นจะหายไป
กลัวที่ใครบางคนจะจากไป แล้วไม่กลับมา...
ที่มา

0 comments:
Post a Comment